zaterdag 21 april 2018

Back to work.

Na 13 en een halve maand ben op 3 april terug aan het werk gegaan. In eerste instantie 2 maand halftijds, wat neerkomt op 2 dagen per week omdat ik in een 4/5de werkritme zit (en de helft van 4 dagen werken is 2 dagen). Ik ben terug aan de slag bij de zelfde werkgever, maar in een andere zone en een andere job.

Na zolang thuis zitten in een totaal andere omgeving terecht komen was wel wat wennen. De eerste dagen waren nogal stressy maar ik werd behoorlijk goed opgevangen door de leidinggevende en de teamleider is iemand die ik al ken van toen ik daar begon te werken (24 jaar geleden). Ook de nieuwe collega's hebben een heel andere mentaliteit. Geen gemekker, gezeur, jaloezie of nijd. Ook kijken ze me op de nieuwe zone niet met de nek aan. Deze week kreeg ik het toch weer moeilijk want het enthousiasme bij mij is wat getemperd. Ook al werk ik weer alleen en heb ik dus weinig mensen direct rondom mij, werk ik op eigen tempo, zijn de personen waar ik direct contact mee heb zeer behulpzaam en is het er duidelijk stiller dan in de vorige locatie van het gebouw. Het geroezemoes (ondanks de oordopjes) en de beweging die ik in de ooghoeken zie blijken toch voor meer mentale belasting te zorgen dat ik gehoopt had.

Maar in mijn privéleven ben ik ook druk bezig aanpassingen door te voeren. Misschien heeft dat er ook mee te maken dat ik me moe begin te voelen. Maar sinds november vorig jaar was ik al bezig met het zoeken naar zaken waar ik thuis over struikelde, vooral in combinatie met de werkomgeving wat me mentaal uitputte. En dat was heel wat. Dus niet alleen op het werk is er een grote verandering, ook privé gebeurt er heel wat. Zo is het aantal fietskilometers drastisch naar beneden gehaald. Begin dit jaar heb ik een duidelijk doel gesteld om een gemiddelde van 500 km/maand te fietsen. In vergelijking met de 1100 km/maand van vorig jaar is dat een hele verandering. Het doel is bewust laag gehouden, als ik dat met de helft overschrijd ga ik nog steeds 4000 km minder fietsen dan vorig jaar. Verder neem ik bewust meer rust waarmee ik bedoel dat ik meer naar series kijk (detectives hebben mijn voorkeur) en dat plan ik bewust in. Zo kan ik de gedachtenmolen ook eens stilleggen. Dat ik een denker (lees: piekeraar) ben is geen nieuws voor mij. Dat ik ook aan het bakken en naaien ben "geslagen" is ook iets dat me bezig houdt en me (toch belangrijk) ook van de fiets weghoudt. En het zijn ook dingen waar ik iets aan heb. Mijn brood mag er zijn (al zeg ik het zelf) en mutsen, hoesjes en tasjes die ik tot nu toe gemaakt heb zijn niet perfect maar ook helemaal geen totale mislukking en dus perfect te gebruiken zonder me belachelijk te maken. Op naai gebied liggen een hoop ideeën op de plank. Daar moet ik alweer bij opletten dat ik niet ga overdrijven. Uit ervaring wil ik wel eens de overdrijvende toer opgaan.

Iets anders dat nu gewijzigd is is dat ik bewust niet meer met de ligfiets ga werken, maar met de Brompton vouwfiets. Enkel en alleen omdat ik daardoor zonder omwegen ga forensen. Wil ik na het werk nog een rondje maken, dan kan het nog steeds, maar ik moet dus eerst naar huis. Dan zie ik of er tijd en goesting is. Is een van beide afwezig, dan wordt het niets. De langere ligfietstochten gaan er wellicht ook, toch gedeeltelijk, uit. Alsook de meerdaagse tochten die ik elk jaar maakte. Ik zal wel nog eens naar Antwerpen of Limburg rijden maar het gaat veel meer bewust overwogen worden. Dat het ligfietstreffen dit jaar in Axel doorgaat is ook een pluspunt. Het is amper 30 km van hier en ik ga elke dag heen en terug rijden en dus thuis slapen, wat me ook meer rust zal geven.

We volgen het verder op en zien hoe het loopt. Of er nog veel nieuws "gepubliceerd" wordt over de burn-out en de gevolgen zullen we wel zien. Indertijd was het opzet een ligfietsen blog en dat blijft zo.
Maar we zijn duidelijk bezig aan mijn versie 2.0. Oftewel ik had een leven voor mijn 50 en bouw nu een nieuw leven op na mijn 50-tigste. Mijn 50-tigste levensjaar was een overgangsjaar, het jaar van de burn-out en de herontdekking van mezelf.


woensdag 18 april 2018

Zoek het verschil.

Zoek het verschil:


Ene Kris Peeters zei ooit:
"Wat je zelf doet doe je beter".
Dus heb ik het helemaal zelf gemaakt.




De grappen over "je hebt je spons mee, je kan je fiets poetsen als het regent", of "je hebt je washandje mee, je kan je wassen als het regent tijdens het fietsen", mogen nu in de prullenmand. 

zondag 25 februari 2018

Couturier Brikolee.

Ik kan maar beter meteen uit de kast komen dan te wachten tot het "momentum" voorbij is. Het is geen wereldschokkende kast waar ik uit kom en ook geen wereldschokkend nieuws dat ik wereldkundig maak. Maar enkele maanden geleden maakte ik reeds bekend dat ik naast het fietsen enkele nieuwe bezigheden heb ontdekt. Onder andere het bakken van koekjes, cake en vooral brood. Maar ik was ook gestart met met de hand wat zaakjes te naaien. De naaitechniek opzich liet wat te wensen over, maar het idee om iets bruikbaars kunnen naaien bleef me bezig houden. Na zowat een halfjaar wat aanmodderen waarbij ik toch vrij veel leerde en veel uren aan u-tube kijken deed hakte ik de tweede helft van januari de knoop door. Ik bestelde een naaimachine voor beginners.  Niet zo heel bijzonder maar goed genoeg om mee te beginnen. Maar na een week verraste ik mezelf reeds door dingen te maken waarvan ik niet dacht dat ik het tot een goed einde kon brengen. Nu na amper een maand krijg ik reeds reacties dat mensen versteld staan van de progressie die ik maak.

sleutel en gsm zakje

gymzakje

gsm en tablet hoes

eerste poging tot een tas, minder mislukt dan verwacht.

Na heel wat probeer dingetjes die al dan niet lukten en soms zelfs bruikbaar waren maakte ik voorbije vrijdag mijn eerste bruikbare tas. Niet perfect afgewerkt, maar dat komt nog wel. Verder ben ik bezig met het maken van allerlei kleine zakjes op allerlei manieren met dikwijls overschotjes van overschotjes waar ik veel lessen uit trek. Maar ondertussen ligt hier dus al een bruikbare tas, heeft de gsm en tablet een hoesje gekregen en heb ik een sleutelzakje (met rits) gemaakt. Staat er een zelfgemaakte hoes over de Imac en de naaimachine. Het gaat blijkbaar hard, heel hard en voor de toekomst zie ik mezelf specialiseren in het maken allerlei hoesjes, tassen, rugzakken, ... zelfs portemonees. Allemaal in stof, van licht tot zwaarder materiaal. Ondertussen besef ik nu ook wel dat ik vrij snel zal overschakelen naar een deftiger machine want ik heb het gevoel dat ik de mogelijkheden van de beginners naaimachine snel ga overstijgen. De evolutie zal het uitwijzen en ondertussen kan ik ervaren waar ik opzoek naar ben als ik een deftige machine koop. Dat ik ermee doorga is zeker, ik ben het stadium van bevlieging reeds voorbij.

de laatste nieuwe probeersels

de naaimachine, imac kregen een hoes, de garen een bakje

Waar ik nu naartoe aan het werken ben is om de tas die ik nu in de Orca gebruik om mijn persoonlijke spullen bij te houden (portemonee, gsm, tablet, ...) te vervangen door een zelf gemaakte tas. Deze gaat verschillende vakken hebben om alles een beetje overzichtelijk te kunnen houden en de tas hieronder is de eerste stap op die weg.

De eerste echt bruikbare tas.

Maar het heeft nog een groot voordeel. Het houdt me namelijk weg van de fiets, waarbij ik sowieso moet minderen. Ik heb nu 3 zaken waar ik mijn tijd en gedachten moet in verdelen. Zodat ik eens meer thuis kan blijven zonder te sakkeren omdat ik om de een of andere reden niet kan gaan fietsen (ziek, verplichte rust, storm of vorst met ijskoude wind zoals nu). Ik bak nu met plezier brood, zit dan eens even naar een film te kijken of ga eens opzoek naar filmpjes over naaitechniek, dan ga ik de stad in opzoek naar naaimateriaal (ik koop heus niet alles online) en dan weer maak ik een fietstocht. Een nieuwe manier van leven waar ik opzoek naar moest gaan, want na de burn-out opnieuw zoals vroeger verder gaan is geen optie, blijk ik nu toch, zeker gedeeltelijk, gevonden te hebben. En we gaan deze weg gewoon verder bewandelen.

Deze blog is gestart rond liggend fietsen en dat gaat zo blijven. Het fietsen blijft centraal staan. Maar daarnaast gaat het andere leven, of beter geschreven het leven na een burn-out en alle ellende van de voorbije jaren, ook aanbod komen. Ik heb het gevoel dat ik in het jaar dat ik 51 wordt echt ga beginnen leven. Met echt leven bedoel ik veel bewuster dan vroeger. Of hoe een burn-out ook positieve kanten kan hebben.

dinsdag 20 februari 2018

3-Koningentocht, een impressie.

Daar de tocht reeds beschreven is door Bicky en zijn Fietsen ga ik de beelden laten spreken. Voor een keer waren de camera's van de partij en na enkele weken van geduld is de montage gemaakt.


zondag 31 december 2017

De rekening van 2017 is gemaakt.

Ok, hier ben ik ook, de zoveelste in de rij, met een terugblik en cijfertjes over het op enkele uren na afgelopen jaar en een blik op de toekomst.

Hier is het in elk geval een bewogen jaar geweest. Een met weinig ups maar veel downs, een beangstigend down jaar zelfs. Het begon allemaal de eerste helft van de eerste maand. Een bom ontplofte, er bleek iets fout met mij te zijn, al heel mijn leven. Maar pas nu, het jaar dat ik 50 wordt, blijkt de rek er zover uit dat het niet meer verder kan, dat ik tegen het maximum van mijn eigen kunnen aanloop. De eerste onderzoeken werden gedaan en nog voor de officiële diagnosestelling donderde in finaal de diepte in. Een depressie ("nee, het is een burn-out" verbeterde een zorgverlener me steeds weer) zoals ik ze nog niet heb meegemaakt.

Het zwaartepunt zat in de zomer, ik deed toen nog 2 dingen:
- in bed liggen naar het plafond kijken.
- op een fiets liggen naar mijn voeten staren.

Geen van beide stond me aan, geen van beide kon ik missen. Ik lag dus veel, gelukkig niet altijd in bed of sofa, maar ook buiten op 2 of 3 wielen. In september kwam de finale slag of was het net voor de eerste tekenen van wederopstanding. Maar toen ik van een rit (een 5 daagse van 600km) naar Maasmechelen terug thuis kwam recupereerde mijn lichaam niet meer. Het was me al opgevallen dat ondanks alles mijn lichaam zeer goed recupereerde. Maar toen brak die veer ook. Dat ik het rustiger aan moest doen besefte ik al langer, maar het ook effectief doen is nog wat anders. Maar de hulpverlening begon met grenzen te stellen waar ik me niet zozeer aan "mocht" houden, maar veel meer MOEST aan houden. Oktober werd een (zware) overgangsmaand en in november kwamen de eerste tekenen van verbetering. Nu eind december gaat het vrij goed en begin ik nieuwe grenzen op te zoeken en af te bakenen. Grenzen die niet meer zover liggen als vroeger. Ook leren niet alleen naar mijn lichaam te luisteren maar ook te herkennen wat het aangeeft en leren gepast reageren.

Naast een bewogen jaar is 2017 ook een jaar geweest van een ontdekking bij mezelf waar ik niets van vermoedde. Maar het is ook het eerste jaar van het volgende deel van mijn leven. Ik ga moeten leren "het verleden" af te sluiten en achter te mij laten en de toekomst op een andere manier te benaderen en niet te laten aansluiten op het verleden. Als ik een herhaling van 2017 wil vermijden is Anders GAan LEVen wat ik ga moeten doen. Of ik nu wil of niet het is enige goede optie.

Hoe de toekomst eruit gaat zien is nu echt koffiedik kijken. In januari moeten enkele beslissingen (voor mij, niet door mij) worden genomen en deze zijn bepalend voor de rest van het jaar en de komende jaren. Verder gaat het leerproces verder om mezelf een leven aan te meten dat passend is voor mij, maar wat ook (nog) verder van de ratrace af zal staan. Want een ding is zeker, de ratrace waar de mensheid in verzeild geraakt is iets dat ik niet aankan.

Het leven in 2017 heeft ook wel mooie momenten gehad. De baby die eind 2016 werd geboren, en mijn petekind werd, zien opgroeien van een klein hoopje mens dat de eerste keer in mijn armen al na een enkele seconden in slaap viel maar dat nu vindt dat ik geen bril nodig heb, steeds weer controleert of ik echt geen pruik draag en graag mijn oren zou willen uit mijn hoofd draaien.

Uit pure verveling en ellende heb ik ook nieuwe dingen geleerd:
- Om te beginnen leren tasjes maken om de plastic tasjes, die ik al jaren zomin mogelijk probeer te gebruiken, volledig te kunnen bannen. Deze worden gemaakt uit oude shirt, handdoeken, zelfs broekspijpen. Alles met de hand genaaid.
- Ik leerde ook koekjes bakken. Eerst speculaas en daarna ook zandkoekjes.
- Toen leerde ik broodbakken. Na verschillende pogingen die beter konden (verrassend genoeg ben ik nooit finaal de mist in gegaan) ging het plots vrij snel de "perfecte" kant op. Er kwam een foodprocessor in huis die het kneden op zich neemt maar verder in de keuken ook een grote hulp is.
- En uiteindelijk bak ik nu ook cake.
 
Op dat gebied wil ik verder blijven gaan, de reden is dat iets bakken/koken dat je smaakt heerlijk is, tasjes maken die je kunt gebruiken (op de korte keten markten krijg ik daar zeer positieve reacties op), en mijn petekind (en haar zusje) zien opgroeien is ook heerlijk. En het houdt me ook meer van de fiets.

Met dat laatste ben ik wel ver over de vooropgestelde doelen gegaan. Ik had tot doel gesteld dat ik het wou houden bij 10 000 liggende kilometers. Mja, pech, ik ben daar los over gegaan. Te ver over gegaan. De records sneuvelden aan sneltempo en dat was niet steeds iets om trots op te zijn. De dagafstand werd (2 keer) verpulverd, het aantal keer + 200km als dagafstand moest eraan, de maandafstand werd gebroken, het aantal maand + 1000 km moest eraan geloven en als laatste moest het jaartotaal eraan geloven. Het enige dat overeind is gebleven is het aantal km in 8 dagen (toch nog iets dat overeind is gebleven). De laatste maanden van 2017 heeft de Orca ook bewezen wat hij waard is. Omdat mijn lichaam niet meer zo goed recupereerde reed ik vanaf oktober veel meer met de Orca. En niet meer met de ondersteuning in eco-stand maar stand 2 zodat het lichaam meer rust kreeg. De andere fietsen werden ook gebruikt maar de Orca kwam meer op de voorgrond, ook al reed ik (verplicht-bewust) kortere afstanden. Iets waar ik in de toekomst ook meer rekening mee moet houden. Een meerdaagse tocht naar Antwerpen, Nederland of Limburg kan wel. Maar tussen deze tochten door me rustiger houden met kortere tochten hier in de buurt (langs het water) dan steeds weer die lange afstanden te willen maken (beter elke dag 30km dan eens om de 3dagen 100/150km kreeg ik als dwingende raad).

We gaan nu toch enkele grafiekjes geven:


Bij de fietsen zien we dat de Orca veel is gebruikt, we weten ondertussen ook hoe dat komt. Aan de andere zijde zien we dat de Grasshopper en Sprint 26 zeer weinig zijn gebruikt. De reden is niet ver te zoeken. Het zijn de favoriete forensfietsen en aangezien ik amper 5 weken gewerkt heb zijn ze weinig gebruikt en dan nog vooral buiten het forensen.


Bij de maanden zien we voor de zomer een rustige start waarbij de eerste maanden het vooral bekomen was van de schok en het in een depressie duikelen. In april had ik ook nog eens last van een knieblessure. Na de zomer is maar een zeer zachte daling te zien met aan het eind nog steeds een behoorlijk aantal kilometers.


Het aantal kilometers per jaar toont een hele mooie grafiek vanaf de start. Een piek in 2012 (het eerste volledige jaar ligfietsen) en daarna een herstel naar een "normaal" fietsgedrag. Dat de jaren daarna een "rustige" stijging had naar een piek die compleet over de top is. De bedoeling is om het in 2018 rustiger aan te doen en zo de neerwaartse trend te genereren die in 2017 al moest gemaakt zijn. Het zou beter zijn als ik de kaap van de 10 000 km niet overschrijd. Maar veel zal afhangen wat januari brengt, daarin worden stappen gezet die bepalend zijn voor de toekomst.

---

Op de blog Kampeerwijzer staat een artikel dat ik zeer goed begrijp. Ik probeer al jaren de ratrace te ontlopen (maar dat lukt niet zo gemakkelijk) en in mijn hobby's ga ik snel overdrijven (besef ik al langer dan vandaag). Het is nooit om te tonen dat ik beter ben dan een ander. Ik weet al langer dat ik steeds weer mezelf probeer te bewijzen tegenover mezelf, enkel en alleen tegenover mezelf. Iets wat helemaal niet nodig is, maar desondanks doe ik het steeds weer. Het heeft veel te maken met de jeugd die ik heb gehad en het blijft me maar achtervolgen. Ik hoop dat ik het vanaf nu (we werken eraan) meer achter me kan laten. Ik weet ook dat ik aan mijn vrienden niets hoef te bewijzen, ik ben goed zoals ik ben.

dinsdag 19 december 2017

Met 50 in een Orca.

Ik zal het maar direct toegeven, er is een "bewuste" tikfout in de titel geslopen.  Met 50 kan je niet in een Orca. Je moet daar niet eens 192 cm voor meten (om er met 50 niet in te kunnen). Het gaat hier over de schoenmaat. Net voor de winterse koude langs de voordeur binnenkwam kocht ik toch nog "winterschoenen". Winterschoenen zijn bij mij geen echte winterschoenen maar een zomerschoen die 2 maten groter is. Daar kan ik dan gemakkelijk in met de Sealskinz sokken.

Maar daarmee ging het een beetje fout in de Orca. Met de (echte) zomerschoenen, maat 48, raakte ik soms de rand aan de voorkant van de voetengaten. Maar enkel als ik de voeten in niet trappen positie hou. Met 2 maatjes groter veranderde dat wel. Ik tikte regelmatig tijdens het fietsen tegen de voorste rand. Dat probeerde ik op te lossen door de plaatsen te verschuiven in de zool. Dat werd wel beter (zoals bij de maat 48 schoenen) maar tikte ik zeer regelmatig tegen de bovenkant. En deze is niet zo robust gemaakt van de twintex onderkant. Kan dus niet zoveel hebben.

We waren terug naar af en zat te denken hoe ik dat kon oplossen. Een stuk van de schoen wegsnijden is natuurlijk geen oplossing, kan ik evengoed met maat 48 kou lijden. Tot ik eraan dacht dat ik wel eens kortere cranks zou kunnen plaatsen. Ik heb toch een hoge cadans en dan zouden kortere cranks beter zijn lees ik toch steeds weer. Toen de trike op groot onderhoud ging bracht ik meteen kortere cranks mee. De 175 mm cranks zijn vervangen door 155 mm en het rijden was direct zoals voorheen met de kleinere schoenen. Ik tik uiterst zelden nog tegen de onderkant (enkel als ik niet aan het trappen ben). Of het trappen zelf beter is kan ik nog niet zeggen. Daarvoor moet ik eerst nog wat kilometers meer wegtrappen in de Orca. Maar we volgen dat verder op.

zaterdag 18 november 2017

Records zijn er om te breken.

Eind vorig jaar had ik me tot doel gesteld om mijn fietskilometers een beetje te beperken. De 12 004 ligfiets kilometers van vorig jaar, wat al een record was, dienden niet gebroken te worden. Maar het was ook niet de bedoeling om dit jaar zo weinig te werken. Uiteindelijk zit ik reeds sinds half februari thuis en is het fietsen soms het enige dat me naar buiten brengt. Er werd me ook aangeraden naar buiten te blijven komen en ook de hobbies niet te vergeten. Dus zoals alle hulpverleners aanraadden bleef ik fietsen. De huisarts, die me het best kent, raadde me wel aan om niet te overdrijven en mijn lichaam en geest rust te gunnen. Mja, dat viel wel een beetje tegen. Fietsen had meer dan eens een therapeutische waarde. Maar soms deed het niets maar ging ik fietsen omdat ik anders de muren opliep van ellende. Maar half september ging het licht helemaal uit. Plots recupereerde het lichaam niet meer, over het recuperatie vermogen van het lichaam was ik dit jaar al een paar keer verbaasd geweest. Maar toen was het echt over en uit. Ik kreeg ook de dringende raad het rustiger aan te doen. Het was beter elke dag 30 km te fietsen dan de monsterritten die ik in de zomer maakte (max 260 km op een dag, en ik overschreed minstens 4 keer de 200 km/dag dit jaar). Maar als je elke dag 30 km fietst zit je aan het eind van de maand ook aan een behoorlijk aantal km. In oktober fietste ik 2 dagen niet, 1 dag 70 km en een paar keer 60 km. De rest waren 30-40km/dag. Wat toch een resultaat gaf van 1114 km.


Maar nu blijkt ook dat het vorige jaarrecord, vorig jaar, gebroken is en er is nog meer dan een maand te gaan. Verder zijn er dit jaar nog records gebroken, er is nauwelijks een oud record overeind gebleven.


- Het ligfiets kilometerrecord staat nu (voorlopig) op 12 167 km
- De langste afstand staat nu op 264 km (vorig record 230 km)
- Normaal maak ik een + 200 km dagtocht/jaar. Dit jaar minstens 4.
- Het maandrecord is er ook aan moeten geloven, juli dit jaar 1802 km (vorig record in 2012: 1776 km)


Daarnaast zijn er minder goede records: sinds ik werk ben nog nooit zolang ziek thuis gezeten. Namelijk nu al 9 maand en het vorige record stond op 3 maand. Dit jaar heb ik ontdekt dat ik vroeger al een paar keer mentaal gecrashed ben. Toen duurde het ook lang om me bijeen te rapen, maar ik deed het alleen en was in staat om te blijven werken. Nu was de crash een veelvoud (minstens het 10-voudige) van de vorige crashes en ben ik zeer diep gegaan maar we weten nu ook meer over de achterliggende oorzaken waardoor we alleen maar sterker kunnen herrijzen.

Maar sinds enkele weken blijkt er licht aan het eind van de tunnel te schijnen. Ik heb het gevoel, en hopelijk is het werkelijk ook zo, dat het ergste voorbij is en we nu echt werken aan de nieuwe versie van mij. Versie 2.0 zoals iemand hier op de blog als reactie gaf.